Het gebruik van inheemse planten als medicijn is in Europa grotendeels geënt op kennis verkregen via de Noord-amerikaanse Indianen.
Deze Indiaanse kennis van planten en hun medicinale toepassing was op z’n minst indrukwekkend te noemen.
Helaas vertelden de Indiaanse shamanen, medicijnmannen- en vrouwen, dat de kennis over de plantenmedicijnen in dromen tot hen kwam.
De ‘Hocus Pocus’ is waarschijnlijk de reden dat de klassieke (orthodoxe) geneeskunde maar weinig van de Indiaanse plantengeneeskunde heeft overgenomen.
In werkelijkheid vergaarden zij hun kennis door zorgvuldige observatie en met ‘vallen en opstaan’ en werd de kennis met grote zorg op de volgende generatie overgedragen.
Vaak werd de kennis met maar een beperkt aantal volgelingen gedeeld en ging de toepassing gepaard met veel mystiek.
Dit om een verkregen status binnen de gemeenschap zo goed mogelijk te behouden of te vergroten.

Van een geneesmiddel dient tegenwoordig de werking in klinisch onderzoek (dubbelblind/cross-over) aangetoond en geëvalueerd te worden.
Men noemt dit ‘Evidence-based medicine’.
Door mogelijk legitieme geneesmiddelen en/of behandelingen te omringen met rituelen en mystiek, wordt het snel niet meer serieus genomen worden en kan het niet die waardering krijgen die het wellicht verdient.

Als gekeken wordt naar op planten gebaseerde medicijnen uit andere culturen, zoals bijvoorbeeld kinine (tegen malaria), morfine (zeer krachtige pijnstiller) en acetylsalicylzuur (u weet wel: dé ‘Aspirine’) die wel een plaats hebben gekregen in de reguliere geneeskunde, kan het bijna niet anders dan dat er veel kostbare kennis verloren is gegaan.
Kennis waarvan in de loop der jaren en bij toeval mogelijk een klein beetje wordt herontdekt.

Tegenwoordig gebruiken bijna alleen een handjevol kruidendokters en ‘alternatieven’ de inheemse planten (en kruiden) nog in de dagelijkse praktijk.

Stap niet in de valkuil dat ‘Natuurlijk’ altijd goed is en ‘Chemisch’ altijd rotzooi.
Zelfs water is chemisch. Niets alleen maar goed of alleen maar slecht.
Planten kunnen inderdaad geneeskrachtige stoffen in zich hebben.
Maar een plant is per definitie onzuiver materiaal dat vaak veel meer werkzame stoffen in zich heeft.
Stoffen met een onbekende werking en mogelijk een schadelijk effect op het menselijk lichaam.

De medische wetenschap heeft mede als doel te zoeken naar de geneeskrachtige stoffen in de Natuur.
Door deze stoffen te isoleren, zuiveren en te testen kunnen uiteindelijk geneesmiddelen gemaakt worden waarvan het effect meetbaar, aantoonbaar en controleerbaar is.
Propaganda voor alleen gebruik van puur plantaardig materiaal omdat dit de Natuurlijke weg zou zijn, is in mijn ogen een oproep voor ‘Terug naar Af’.
Een gevaarlijke oproep voor speculatieve behandeling met alle mogelijke onvoorspelbare bij-effecten als gevolg.

Ga daarom nooit op eigen houtje experimenteren met kruiden, maar probeer altijd deskundig advies te krijgen.
Stop op advies van een alternatief therapeut ook nooit zomaar met de reguliere geneesmiddelen.
Overleg altijd met de behandelend (huis)arts.

Van het geslacht Klaver is het alleen de Rode klaver die werd/wordt gebruikt in de geneeskunde.
De Rode klaver had de naam een waardevol, uitwendig toe te passen, middel tegen kanker te zijn.
Dit is echter nooit bewezen!
In de kruidengeneeskunde werd rode klaver toegepast bij huidkwalen zoals psoriasis en eczeem.
Soms werden de gedroogde bloemen ook gebruikt in infusie (aftreksel) of tinctuur voor de bereiding van hoestdranken.

De enige (mij bekende) preparaten die ooit in Nederland op de markt zijn gekomen die Klaver bevatten waren oorspronkelijk ontwikkeld door de firma Novogen (nu ‘Kazia Therapeutics’?)
Het betreft Promensil^® , Rimostil^® en Trinovin^®. 

Deze preparaten bevatten een (verschillend) gestandaardiseerd extract van rode klaver.
De werking van Promensil^®, Rimostil^® en Trinovin^® zou berusten op de aanwezigheid van vier iso-flavoniden (zogenaamde ‘fyto-oestogenen’), die in hoge mate in rode klaver aanwezig zijn.
Deze iso-flavoniden, die in wisselende hoeveelheden ook in bijvoorbeeld sojabonen, vlaszaad, granen, (peul)vruchten en groenten voorkomen, worden in het maagdarmkanaal omgezet in substanties die qua structuur lijken op oestrogeen (een menselijk geslachtshormoon).
Deze middelen worden blijkbaar ook nu nog toegepast bij premenopauzale klachten (Promensil^®), postmenopauzale klachten (Rimostil^®) en prostaatklachten (Trinovin^®).
Gezien de geringe effectiviteit (niet significant verschillend van placebo) mogen het geen geneesmiddelen worden genoemd.
Ze worden verkocht onder de algemene noemer ‘voedingssuplementen’.
Voor wat het waard is…