Ergens medio 2022 kwam bij mij tijdelijk ‘de klad’ in het hardlopen.
Het was een combinatie van factoren waardoor ik plotseling moeite had met rennen.
- Na het doormaken van een Corona-periode voelde ik mij nog lang dagelijks vermoeid.
Daarnaast kreeg ik iedere keer een branderig gevoel in mijn bovenste luchtwegen als ik begon met hollen.
Dit nare gevoel verdween steeds pas na ongeveer een kwartier.
Ik dacht dat ik Corona redelijk goed doorgekomen was; maar het heeft mijn lijf blijkbaar toch flink aangedaan. - In 2021 had ik een relatief zwaar programma volbracht en ik was van plan het in 2022 wat rustiger aan te doen.
Even een jaar geen doelen te stellen, maar relaxed lopen.
Dat bleek een fout.
Ik heb schijnbaar toch duidelijke doelen nodig om ook op grijze dagen van de bank te komen (ja, ik ben blijkbaar in de kern toch een ‘mooi-weer’ loper). - Gedoe komt meestal in drieën: op mijn werk was ik in die tijd in een functie terecht gekomen die mij niet lekker lag.
Achteraf gezien had ik beter…..tja, dat is achteraf gezien (klaar!).
Al met al: ik zat niet lekker in mijn vel en dat vond z’n weerslag op mijn hardlopen.
Een aantal maanden heb ik er over gedacht om hardlopen te vervangen door lange wandelingen.
Dat is best prettig: oordopjes in, podcast op en stappen zetten…
Maar het bleek voor mij geen blijvende vervanging.
Iedere keer als een hardloper/hardloopster me voorbij kwam, ging het knagen bij me.
Ik miste ‘het gevoel van‘ (lopers weten wel wat ik bedoel).
Het koste me echter veel moeite om weer op te starten.
Mijn conditie was in korte tijd snel minder geworden.
Voorzichtig heb ik weer een beginners-schema gevolgd.
Minuut voor minuut opbouwend.
Moeizaam want de ultra korte afstanden vind ik razend vervelend.
Mijn lichaam fluistert de eerste 3 kilometer altijd: “lekker lui op de bank met een goed boek is toch ook heel fijn?!”.
Gewoonlijk voel ik me na zo’n 3 tot 4 km pas comfortabel en kom ik dan ook in een goed ritme (ook qua ademhaling).
Toch heb ik mezelf weten te houden aan het opbouw-schema.
Het is zó verleidelijk om te snel willen lopen.
Afremmen, afremmen, afremmen….de pijn in mijn longen speelt soms nog op als ik te snel wil, dus ik moet mezelf beheersen.
Maar het is me gelukt.
Time is rarely kind to lifelong runners.
The years slip by and each one washes away a little more of your
speed, bounce, strength and resilience.
If you’re wise, you note the erosion, sigh, and then keep going as best you can.
Nee, ik loop niet meer zo snel als vroeger.
De leeftijd gaat inderdaad toch ook meetellen.
En na zo’n uur tot anderhalf uur…vind ik het ook eigenlijk wel weer genoeg.
Tja sorry; maar dan zet bij mij, mentaal, meestal ook wat verveling een beetje in.
Hoofdzaak is: ik loop weer.
Geen topprestatie najagend en zeker ook geen overmatige belasting.
Gewoon lekker drie keer per week even lekker vrijuit zweten en zweven (en het koppie leeg maken).
Maar nu wel met weer een jaarplan en een (haalbaar!) doel, want ook de herfst- en wintermaanden wil ik door blijven lopen (no couch potato).
En stiekem toch ook weer trainen richting een 10km binnen het uur…
F*k it: age is just a number.
Re-Set
Re-Adjust
Re-Start
Re-Focus
As many times
As you need to
Just don’t quit