Geneeskunde

Het gebruik van inheemse planten als medicijn is in Europa grotendeels geënt op kennis verkregen via de Noord-amerikaanse Indianen.
Deze Indiaanse kennis van planten en hun medicinale toepassing was op z’n minst indrukwekkend te noemen.
Helaas vertelden de Indiaanse shamanen, medicijnmannen- en vrouwen, dat de kennis over de plantenmedicijnen in dromen tot hen kwam.
In werkelijkheid vergaarden zij hun kennis door zorgvuldige observatie en met ‘vallen en opstaan’ en werd de kennis met grote zorg op de volgende generatie overgedragen.
Vaak werd de kennis met maar een beperkt aantal volgelingen gedeeld en ging de toepassing gepaard met veel mystiek.
Dit om een verkregen status binnen de gemeenschap zo goed mogelijk te behouden of te vergroten.
De ‘Hocus Pocus’ is waarschijnlijk de reden dat de klassieke (orthodoxe) geneeskunde maar weinig van de Indiaanse plantengeneeskunde heeft overgenomen.

Van een geneesmiddel dient tegenwoordig de werking in klinisch onderzoek (dubbelblind/cross-over) aangetoond en geëvalueerd te worden.
Men noemt dit ‘Evidence-based medicine’.
Door mogelijk legitieme geneesmiddelen en/of behandelingen te omringen met rituelen en mystiek zal het niet meer serieus genomen worden en kan het niet die waardering krijgen die het wellicht verdient.

Als gekeken wordt naar op planten gebaseerde medicijnen uit andere culturen, zoals bijvoorbeeld kinine (tegen malaria), morfine (zeer krachtige pijnstiller) en acetylsalicylzuur (u weet wel: dé ‘Aspirine’) die wel een plaats hebben gekregen in de reguliere geneeskunde, kan het bijna niet anders dan dat er veel kostbare kennis verloren is gegaan.
Kennis waarvan in de loop der jaren en bij toeval mogelijk een klein beetje wordt herontdekt.

Tegenwoordig gebruiken bijna alleen een handjevol kruidendokters en ‘alternatieven’ de inheemse planten (en kruiden) nog in de dagelijkse praktijk.

Waarschuwing:
De natuur zit vol mooie, maar soms ook giftige planten en helaas moet dit steeds weer bewezen worden.
Er kan niet genoeg gewaarschuwd te worden dat het gezegde ‘Baat het niet, dan schaadt het niet’  onnozel en onjuist is.
– Mensen die ziek zijn geworden na het gebruik van obscure Chinese kruidendrankjes.
– Doden na verwisseling van een kruid in thee (de beruchte ‘Sterrenmix’-affaire).
– Doden na het gebruik van een zogenaamd ‘natuurlijk’ afslankmiddel.
Het zijn maar een paar voorbeelden.

Stap niet in de valkuil dat ‘Natuurlijk’ altijd goed is en ‘Chemisch’ altijd rotzooi.
Zelfs water is chemisch. Niets alleen maar goed of alleen maar slecht.
Planten kunnen inderdaad geneeskrachtige stoffen in zich hebben.
Maar een plant is per definitie onzuiver materiaal dat mogelijk veel meer werkzame stoffen in zich heeft.
Stoffen met een onbekende werking en misschien juist ook een schadelijk effect op het menselijk lichaam.

De medische wetenschap heeft mede als doel te zoeken naar de geneeskrachtige stoffen in de Natuur.
Door deze stoffen te isoleren, zuiveren en te testen kunnen uiteindelijk geneesmiddelen gemaakt worden waarvan het effect meetbaar, aantoonbaar en controleerbaar is.
Propaganda voor alleen gebruik van puur plantaardig materiaal omdat dit de Natuurlijke weg zou zijn, is in mijn ogen een oproep voor ‘Terug naar Af’.
Een gevaarlijke oproep voor speculatieve behandeling met alle mogelijke onvoorspelbare bij-effecten als gevolg.

Ga daarom nooit op eigen houtje experimenteren met kruiden, maar probeer altijd deskundig advies te krijgen.
Stop op advies van een alternatief therapeut ook nooit zomaar met de reguliere geneesmiddelen.
Overleg altijd met de behandelend (huis)arts.
Van het geslacht Klaver is het tegenwoordig alleen de Rode Klaver die wordt gebruikt in de geneeskunde.
Hoewel de Rode Klaver (Trifolium pratense) oorspronkelijk uit Europa komt, werd hij hier pas als medicijn ‘erkend’ nadat hij in Noord-Amerika ingeburgerd was en de autochtone Indianen de medicinale eigenschappen ‘ontdekten’ (zie boven).

De Rode Klaver had de naam een waardevol, uitwendig toe te passen, middel tegen kanker te zijn.
Dit is echter nooit bewezen.
In de kruidengeneeskunde werd rode klaver toegepast bij huidkwalen zoals psoriasis en eczeem.
Soms werden de gedroogde bloemen ook gebruikt in infusie (aftreksel) of tinctuur voor de bereiding van hoestdranken.